6 augustus 2007 (9w2d)

Sinds de laatste grote bloeding verkeer ik in een permanente staat van ongerustheid.
Ik slaap regelmatig heel slecht.
Ik wil weten hoe het met ons nieuwe babytje gaat en dat maakt me oerzenuwachtig.

Maar vandaag is het zover. Om 18.40u is mijn langverwachtte afspraak bij de gyneacoloog.
De hele dag tel ik uren halfuren en minuten af.

De wachtkamer; mijn favoriete plaats. Daar begeef ik het altijd van de zenuwen.
De gyneacoloog is de enige plaats waar ik meestal te vroeg aankom.
Het is ook de gewoonte dat je even moet wachten vooraleer het aan u is.
Zeer motiverend voor de zenuwen.

Eindelijk op de bank voor de echo.
Ik durf bijna niet kijken.

'Laten we eerst naar de zwangerschap kijken'.
Het foetusje ziet er goed uit. We krijgen een prachtige hartslag te horen.
Ik zie mooi de leeftijd staan die ons kindje zou moeten hebben.
Maar mijn geluk is ingehouden.
En niet onterecht.
Naast dat kleine wonder ligt een tijdbom van een hematoom.
Hij is gegroeid tot 6,4 centimeter en hangt als een donkere wolk boven ons kleintje.

Het goede nieuws is dat dat ding voor de uitgang van men baarmoeder zit. Als het dus afkomt is het niet persé gezegd dat de vruchtzak wordt meegenomen. Het is ook goed dat ik een tijd geen bloed meer verloren heb.

We krijgen al iets meer kans. Binnenkort is het foetusje sterk genoeg om weerstand te bieden.
Het blijft rusten.

De mensen rondom mij zijn optimistisch. Maar ik vind het zeer moeilijk om op deze manier van de zwangerschap te genieten. Een verloop als dit was geen optie voor mij. Met Yinte ging alles perfect en ik had gedacht dat dat nu ook zou zijn. Ik ben bang om me te hechten aan iets wat ik opnieuw moet afgeven. Maar ondertussen ben ik toch al meer dan 2 maanden ver. Dat kleintje heeft dringend een grote portie liefde en optimisme nodig. Misschien halen we het wel.

(Het hematoom is rood omlijnd, op de onderste echo is het foetusje te zien, dat nu een groot hoofd heeft en een lichaam, nog geen ledematen)