Het hematoom is weg!

Geloven wie geloven kan. Hoe monsterachtig groot en risicovol het 'ding' ook was; het is verdwenen! De bloeding van een tiental dagen die ik onlangs had was dus positief. Het was het hematoom dat geleidelijk aan naar buiten is 'gevloeid'. Ons babytje heeft er zich gewoon geen barst van aangetrokken en is mooi doorgegroeid. En uiteindelijk sterker geworden dan de klonter.

Dit was het allerbeste nieuws dat ik kon krijgen. Ik had stil gehoopt op positief nieuws; namelijk dat het hematoom zeker niet gegroeid was, liefst iets verkleind. Helemaal weg was bijna ondenkbaar, want bij de vorige consultatie zei de gyneacoloog dat dat oplossen minstens een maand zou duren. Maar nu is hij dus op 10 dagen vanzelf afgekomen. Fantastsich fantastisch!!! Nu mogen de zorgen opzijn en opnieuw genieten van de zwangerschap.

Gisteren zijn we dit goede nieuws uitgebreid gaan vieren. Straf restaurantje gedaan met alles erop en eraan. Glaasje geklonken en elkaar goed gefeliciteerd.

bovenaan: onderaanzicht van het babytje (5 à 6 cm romp + hoofd)
onderaan: onderaanzicht van de poep en de beentjes

!! 12 weken !!

Ongelofelijk. We zijn er geraakt.
Een eerste mijlpaaltje dat misschien goed nieuws betekent. Ik heb ondertussen al weer een dag of 3 de rode vlaggen opgeborgen. Zou men vriend, de hematoom, de strijd hebben opgegeven?
Nog 2 dagen en ik kan gaan bibberen in de wachtkamer van de gyneacoloog.
Dat moment is altijd even afzien. Wachten op het verdict.
Maar vandaag vier ik feest. Volwaardig zwanger. Iedereen mag het weten!

De laatste dagen heb ik rare mooie dromen. Over dikke buiken en baby's en bevallen. Ontroerende dromen en hoopgevende dromen.

Mijn intuitie zegt dat het goed is. En die zit zelden fout.

Bijgeloof

*Dit getal brengt ongeluk*
Geen 13e post op mijn blog!

Ik heb je lief

Wat ik ook wil zeggen
Jij krijgt mijn woorden klein
Was ik maar een dichter
Dan kon ik dichter bij jou zijn
Was ik maar het bloed
Dat door jouw lichaam stroomt
Dan sliep ik in je hart
En ik woonde in jouw hoofd
Want ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever dan mijn leven
Dan om het even wat
Ik, ik heb je lief
Ik heb je liever
Liever Liefste
Elke dag

* Stef Bos

11 weken

Vandaag 11 weken ver.
En ons buikwezentje woont nog steeds op hetzelfde adres.

Het bloedverlies is iets continu voor de moment. Al een dag of 7. Misschien geraak ik daar niet vanaf. Andere mogelijkheid is, zoals ik hoop, dat het hematoom het begeeft en stillekesaan oplost.

Ik vraag me nu echt af hoe ik moet denken. Is natuurlijk wel leuk dat al het gefilosofeer over de toekomstige baby voor de laatste maanden gespaard wordt. Daar komt toch een hoop bij kijken waar ik enorm naar uitkijk. Eerst duidelijkheid over het geslacht en de gezondheid. En dan begin ik te dromen. Alle spulletjes terug bij elkaar, een naam, kleertjes, suikerbonen, ....

Voor de moment kan ik me echt niet voorstellen binnen 6-7 maanden een kleintje te mogen vasthouden. Maar het zou zó zó zalig zijn.

Nog 7 dagen en de eerste 12 weken zitten er op.

Opnieuw naar de materniteit (10w5d)

De laaste dagen was er een soort rust, aanvaarding over mij neergedaald.
Maar mijn geduld wordt op de proef gesteld.

Sinds dit weekend heb ik eigenlijk weer bloedverlies, maar niet rood, wat goed is op zich.
Gisteren werd dat plots weer heviger. Het is alsof ze af en toe een kraantje opendraaien.
Hoe sereen ik me ook probeer te gedragen. Vanacht kon ik niet slapen.
En dat is er teveel aan voor mij.

Ik hield het dus niet meer, heb men gyneacoloog gebeld en moest op controle in het ziekenhuis.

Had ik daar toch niet één of andere dokter in opleiding aan men been zeker!
Haar entréevraag heeft me de moed in de schoenen doen zakken: "Waar heb je een hematoom?". "In mijn baarmoeder natuurlijk".
Ze was niet in staat om het echotoestel te bedienen. Ik mag van geluk spreken dat er een gyneacologe haar hoofd om de deur stak om te vragen of het haar lukte. Het was zij die dan ook van op afstand zag dat het "goed" was. Het hartje klopte namelijk nog.
Daarbij wilde men het laten, maar ik protesteerde.
"Kan je niet meten of dat hematoom gegroeid is".
Maar dat bleek onmogelijk (van bekwaamheid gesproken...).

Verder was het bot vangen bij elke andere vraag die ik stelde om duidelijkheid te krijgen.
Net voor het buitengaan kwam deze dame (denk dat ze enkele jaren ouder was dan ik) tot de spetterende conclusie dat het bloed van het hematoom afkomstig zou zijn. Toen ik haar er attent op maakte dat dat de reden was waarom mijn gyneacoloog me 25% kans op een miskraam geeft viel ze uit de lucht. "Is dat zo? Ach, u moet zich geen zorgen maken hoor, met uw kindje is alles in orde."

Bon.
Denk dat ik mezelf een echotoestel ga aanschaffen.

Weer een weekje erbij! (10w2d)

Dit weekend hebben we de 10 weken gehaald!
Het rommelt wat in men buikske, maar ik vermoed dat de buikbewoner het goed doet.
We beginnen te dromen dat het goed komt!!!

Je zwangerschap na 12 weken verliezen lijkt me zéker geen pretje. Het beebsje zal al wel enkele centimeters groot zijn. Laat het lot aub spoedig een beslissing maken. Ik leg me neer bij wat het wordt.

De grootste misselijkheid is precies wel gekeerd.
De ergste porties heb ik nu wel gehad hoop ik, maar je weet nooit.
Wat me wel blijft tergen zijn die snoepgewoontes.
Ik heb alleen zin (ongelofelijk veel zin) in vettige ongezonde dingen.
Frietjes, chocolade, chips, koeken, chocomelk, dessertjes, cola, snoep....noem maar op.

Zéér nadelig, zo'n snoepkast op het werk. Kga ze nog eens een bezoekje brengen sé!

6 augustus 2007 (9w2d)

Sinds de laatste grote bloeding verkeer ik in een permanente staat van ongerustheid.
Ik slaap regelmatig heel slecht.
Ik wil weten hoe het met ons nieuwe babytje gaat en dat maakt me oerzenuwachtig.

Maar vandaag is het zover. Om 18.40u is mijn langverwachtte afspraak bij de gyneacoloog.
De hele dag tel ik uren halfuren en minuten af.

De wachtkamer; mijn favoriete plaats. Daar begeef ik het altijd van de zenuwen.
De gyneacoloog is de enige plaats waar ik meestal te vroeg aankom.
Het is ook de gewoonte dat je even moet wachten vooraleer het aan u is.
Zeer motiverend voor de zenuwen.

Eindelijk op de bank voor de echo.
Ik durf bijna niet kijken.

'Laten we eerst naar de zwangerschap kijken'.
Het foetusje ziet er goed uit. We krijgen een prachtige hartslag te horen.
Ik zie mooi de leeftijd staan die ons kindje zou moeten hebben.
Maar mijn geluk is ingehouden.
En niet onterecht.
Naast dat kleine wonder ligt een tijdbom van een hematoom.
Hij is gegroeid tot 6,4 centimeter en hangt als een donkere wolk boven ons kleintje.

Het goede nieuws is dat dat ding voor de uitgang van men baarmoeder zit. Als het dus afkomt is het niet persé gezegd dat de vruchtzak wordt meegenomen. Het is ook goed dat ik een tijd geen bloed meer verloren heb.

We krijgen al iets meer kans. Binnenkort is het foetusje sterk genoeg om weerstand te bieden.
Het blijft rusten.

De mensen rondom mij zijn optimistisch. Maar ik vind het zeer moeilijk om op deze manier van de zwangerschap te genieten. Een verloop als dit was geen optie voor mij. Met Yinte ging alles perfect en ik had gedacht dat dat nu ook zou zijn. Ik ben bang om me te hechten aan iets wat ik opnieuw moet afgeven. Maar ondertussen ben ik toch al meer dan 2 maanden ver. Dat kleintje heeft dringend een grote portie liefde en optimisme nodig. Misschien halen we het wel.

(Het hematoom is rood omlijnd, op de onderste echo is het foetusje te zien, dat nu een groot hoofd heeft en een lichaam, nog geen ledematen)

29 juli 2007 (8w1d)

Het gaat al een tijdje goed.
Ik verlies geen bloed meer (al 9 dagen!) en ik voel me goed.
Het is Sfinks dit weekend en ik kan het niet laten om mee te genieten van de sfeer.
Regelmatig ga ik neerzitten, maar je legt toch wel wat kilometers af op zo'n festival.
Bovendien is Yinte bij haar tante Kirsten en haar 3 neven en krijg ik de kans om nog eens met Jelle te genieten van onze vrijheid.

Alles gaat goed tot een uur voor we naar huis zouden vertrekken op zondagavond.
In de stinkende festivaltoiletten ontdek ik weer een spoortje (oud) bloed.
Genoeg pret voor mij. Ik keer huiswaarts.
Deze keer blijft het beperkt.
Ik heb geen pijn en na een uurtje is er geen viezigheid meer te bespeuren.

20 juli 2007 (6w6d)

Ik kom net thuis van men werk.
Het bloed loopt zo langs men benen naar beneden.
Als het rood en lopend was moest ik meteen men gyneacoloog bellen.
En dat doe ik.
Hij stuurt me naar de materniteit voor een echografie.

Ik kan bijna niet neerzitten van de pijn.
Dit is nog slechter dan de vorige keer.
Dju toch.
Krampen zijn niet goed!

Na wat gesukkel op de ring van Antwerpen kom ik gelukkig heelhuids aan in het ziekenhuis.
Op de echo kunnen ze alleen constateren dat de zwangerschap nog steeds in takt is.
Het hematoom ook.

Ik keer moedeloos huiswaarts.
Weer afwachten.

Het bloeden duurt tot de dag nadien en gaat gepaard met veel krampen. Ik verlies geen stolsels of andere vaste structuren en dat is een goed teken. Maar het blijft spannend.

19 juli 2007 (6w5d)

Vandaag is Yinte jarig.
Onze dochter wordt al 2 jaar.
Ze wordt beladen met cadeautjes en taart.
Maar het echte grote feest moet nog even wachten.
Zowat de hele familie is op reis en we wachten tot we zoveel mogelijk volk bij elkaar krijgen om haar te vieren.




Op deze speciale datum heb ik een afspraak bij de gyneacoloog.
Eindelijk wordt er hopelijk een oorzaak gevonden voor dat bloeden.
Ik heb er niet het volle vetrouwen in dat ik nog zwanger ben.

Tijdens de echografie is het stil. Muisstil.
Ik zie vanalles op het scherm. Rare dingen die ik met Yinte nooit heb gezien.
Men gyneacoloog kijkt maar wat bezorgd.
Hij begint aan zijn uitleg.

Er is goed en slecht nieuws.
Het goede nieuws is dat er een vruchtzakje aanwezig is met een volwaardig embryo voor 6,5 weken. Het hartje klopt waarschijnlijk nog maar enkele uurtjes, maar we kunnen het al zien.
Het slechte nieuws is dat er een hematoom (bloedklonter) tussen de vruchtzak en de baarmoederwand zit. Dat geeft risico's voor de zwangerschap. Als dit hematoom wordt uitgedreven door de baarmoeder is er kans dat het vruchtje meekomt. Anderszijds is het mogelijk dat er opnieuw bloedingen ontstaan en dat deze verplaatsen naar de placenta. Dat kan een loslating tot gevolg hebben.
Het hematoom is ontstaan door een bloeding bij de innestelling. Waarschijnlijk de eerste bloeding die ik had.

Ik krijg maar 50% kans op een goede afloop. Dit wordt afwachten. Ik moet rusten en infectie vermijden.

Wat is dit. Een halve zwangerschap.
Rottig, rottig, rottig!

(hematoom is rood omcirkeld, rechts daarvan de vruchtzak, het stipje daarin is de foetus)

...tussendoor....

Mijn gyneacoloog is op vakantie tot donderdag.
Mijn afspraak van 8 weken wordt verzet naar deze week.
Donderdag mag ik meteen op consultatie komen.
Tot dan is het afwachten. Dagen tellen en hopen dat daarbinnen alles goed blijft gaan.

15 juli 2007 (6w1d)

We zijn opnieuw te gast bij Moeke en Bompa.
Deze keer voor een gezellige BBQ.
Maar opnieuw wordt er roet in het eten gestrooid.
Het lijkt wel tovenarij.
Nog voor ik me aan tafel kan schuiven heb ik het gevoel dat het weer 'prijs' is.
Even checken en ja hoor. Dit ziet er niet goed uit.
Meer bloed en buikpijn.

We wachten af deze keer. We hebben het lot toch niet in handen.

Het bloeden is laat op de avond vanzelf opgehouden. Een opluchting?

Hier begint de ongerustheid die waarschijnlijk nog lang zal aanslepen.
Hoe zorgeloos de zwangerschap van Yinte ook was, het zal nooit meer op die manier verlopen. Zwangerschap en bloed gaan niet samen.
Niets voor mij.
Maar we wachten de beslissing van het lot geduldig af.

9 juli 2007 (5w2d)

Al een week vertoef ik in een roes.
Het is heel onwerkelijk om opnieuw zwanger te zijn.

Yinte blijft vandaag bij haar Moeke en Bompa (haar grootouders langs vaders kant).
Na ons werk blijven we daar eten.
Maar onze plannen worden verstoord...

Net voor ik aan tafel wil gaan zitten voel ik iets lopen.
Ik ga even kijken en vind men onderbroek vol bloed.
Paniek.
Het zit erop.
Na een telefoontje naar de verloskunde mogen we meteen langskomen.

Ons kleintje zit er nog.
Dit is een innestellingsbloeding.
Opluchting alom.
Op de echo is enkel nog maar een vruchtzak te zien; wat perfect normaal is voor een zwangerschap van 5 weken.
De gyneacoloog stuurt me geruststellend naar huis.

Bij deze zijn Moeke en Bompa de eersten die het nieuws te horen krijgen. Beetje moeilijk om te verzwijgen wat er gaande is.

Laten we hopen dat het verhaal goed afloopt.

1 juli 2007

Een typische zondagmorgen?
Het bed is helemaal van mij; zondag is immers míín dag om uit te slapen.
Tot ik Jelle plagerig hoor roepen onderaan de trap. Dat hij 'het' lekker al weet.
Ik spurt me naar beneden en smeek om die test te mogen zien.
2 lijntjes.
Dit is een voltreffer in de eerste ronde.
We zijn wat overdonderd.

Als alles goed gaat mogen we maart 2008 een tweede kindje verwachten.
We zijn heel gelukkig met dit gulle geschenk.