De voorbije week bij tanti

Buren

Inya en haar buurjongetje Arno (het kindje van Greet en Max) tijdens een van onze gezellig burenbbq's op het terras.

Girls girls girls

Prik

19 mei: eerste prik

De eerste keer bij tanti

Vandaag was het dan zo ver. Ik terug aan het werk en Inya mag naar tanti, onze onthaalmoeder.

Uitzonderlijk vroeg deze morgen, om 5u45 was Inya wakker. Normaal zou ik haar wat laten aanmodderen tot etenstijd. Maar ik heb haar bij me genomen en een halfuur goed in haar oogjes gekeken en zoveel mogelijk moederliefde meegegeven. Het zit er al op men kleine meisje. Ik ga terug naar vanwaar we samen vertrokken zijn 24u voor je geboorte. Men bureau met het werk dat al al die maanden op me ligt te wachten. En jij mag de wereld in. Hopelijk lukt dat zo wat, zonder mij.

Enkele uren later stond ik daar dan in werkkostuum, zonder buik en zonder baby, alsof de tijd maanden heeft stilgestaan. Echt missen doe ik haar niet. Niet meer dan ik Yinte mis. Dat gevoel geraakt getrained denkik. Je moet er toch door. Maar het voelt zo ongelofelijk raar. De geboorte, de zoveel mooie dingen zijn al herinnering geworden. Ik koester ze enorm, net zoals de kraamperiode van Yinte. En misschien omdat ze me zo dierbaar zijn, zo heilig, hou ik ze dicht bij mij. Hoe sterker ik me op het werk kan houden, hoe intensiever de band daarbuiten zal zijn met men twee meisjes. Er staan ons welicht nog heel veel prachtige dingen te wachten.



Hieronder Inya in beeld bij haar lieve onthaalmoeder. Ze heeft zich voorbeeldig gedragen. Je ziet dat ze het goed naar haar zin heeft.

De laatste dag bevallingsrust

Het goede weer is voorbij, maar niets weerhoudt ons om te genieten van de laatste officiële dag van "ons" bevallingsverlof.- Ik heb de voorbije dagen wat gewerkt aan mijn figuur. Hum hum. Citroensapkuur is grandioos de mist ingegaan. Migraine na 1 à 2dagen en een halve depressie. Ik ben terug vast voedsel beginnen eten, maar wel uiterst gezond. -

Zodus: Jasje aan, induffelen en wegwezen. Ik trakteer mezelf op een nieuwe outfit en een nieuw paar schoenen voor het werk. Ook Inya heeft het één en ander nodig. Het werd gezellig onder ons tweetjes, maar ik kon het verdorie weer niet laten om meer voor de dochters te kopen dan voor mezelf...

Zusjespret

Op haar gezondheid!

De laatste week van mijn bevallingsverlof gaat in. De borstvoeding zit erop, inya slaapt door en het is prachtig lente. Redenen genoeg om mijn nieuwe jaarlijkse gewoonte aan te vatten; een citroensapkuur (www.citroensapkuur.nl). Lichamelijk en mentaal zuiveren, afscheid nemen van de voorbije intense maanden en mezelf klaarstomen voor wat waarschijnlijk drukke en vermoeiende tijden zullen worden. Daarom drink ik nu 10 dagen lang - na al de champagne van de voorbije maanden - een citroensapmengsel en liters water, op de gezondheid van onze tweede dochter.
Schol!

Inya slaapt door!

We zijn er geraakt. Inya slaapt door van ongeveer 22u30 tot 6u30. Perfect in het schema dat ik voor ogen had gezien het naar school brengen van de grote zus.
Ik ben eigenlijk zeer tevreden dat ze het nu al zo goed doet. Ze wordt niet wakker tussendoor. Ik ben nog nooit (!!!) moeten opstaan voor zomaar nachtelijk huilen en dat is toch wel uitzonderlijk, niet?


Binnen 12 dagen begin ik terug te werken. Gezien de 'cadeau van een dochter' ben ik stilaan redelijk uitgerust en komt het verlangen naar men werk de kop opsteken. De volgende 12 dagen zijn wel ongelofelijk volgeboekt. Concert van Portishead, Jelle zit een dag of 4 in Cannes (kan je dat nog teambuilding noemen?), ik logeer een weekendje bij mijn mama waar een groot feest plaatsvindt voor haar verjaardag, het huis opruimen en poetsen, men was bijwerken (7tal machines), papierwerk en rekeningen in orde brengen, Inya laten vaccineren, naar de gynaecoloog, computer opkuisen, het dagelijkse huishouden, maar vooral....GENIETEN VAN MEN KLEIN BOELEKE!!


Het fototoestel laadt op voor meer foto's!