Inya besluit om er een spurtje van te maken. Zelfstandig rechtstaan was niet genoeg voor deze week; ze heeft ook haar eerste stappen gezet. Eigenlijk was dat zaterdag al, maar toen wou ik het niet geloven. Dit is zo vreemd. Helemaal anders dan haar zus. Bij haar hadden we zowat geoefend. Het was op het klammige grasveld van Sfinks, enkele dagen na haar eerste verjaardag dat zij haar eerste stappen zette. Inya zet er nu een tweetal, veel te groot en apetrots, waarna ze steevast op haar hoofd dreigt te vallen moest één van ons er niet staan om haar op te vangen en de lucht in te zwieren. Andere taktiek, maar minstens even effectief als haar zus. Ach, waarom vergelijken we altijd? Ze zijn minstens even leuk, die twee gekke meiden van ons!
6 december. Ons goedheilig man viert zijn oneindige verjaardag. Maar dat is niet het enige dat ons blij maakt op deze gezellige herfstige zaterdag. Inya werd vandaag 10 maanden geleden geboren. Dat wil zeggen dat ik een jaar geleden nog zwanger rondliep in de huiskamer waar zij nu in rondkruipt. Nog twee kleine maandjes alvorens zij haar eerste jaar erop heeft zitten. Konden we de tijd maar bijhouden in een doosje om af en toe open te maken. Ik ruik aan haar prille nieuwe haartjes; die haast onzichtbaar zijn voor de mensen die haar nooit zo stevig vasthouden als ik. Ik druk mijn ogen minutenlang dicht tegen haar hoofdje dat nog steeds de vorm draagt van mijn moederschoot. Een baby gaat zo snel voorbij. Je maakt zo snel een kind, dat niet meer jou is, maar alleen zichzelf.
Inya staat sinds deze week alleen recht. Niet zomaar ongewild los van de spijlen van haar box. Ze staat. Tientalle seconden achter elkaar; terwijl ze ons gelukkig toelacht over haar nieuwe kunstje. Het is vreemd om te zien. Ze past nog zo gemakkelijk in mijn armen. Ze is nog zo klein, en toch staat ze daar alsof ze de hele tijd niets anders wilde.
Waarom wil je toch zo snel groot worden men kleine meis?
Onze kleuter doet het goed. Ze lijkt haar puberjaren door te komen en is dolgelukkig op school. In de auto op weg naar huis ratelt ze aan één stuk door. Pure fantasie en bedenkingen van een driejarige. Meer dan eens is dat vermoeiend, bijvoorbeeld als ze vraagt: "Mama, waar staat die auto daar voor die garage?". Uiteraard verzin ik het meest passende antwoord: "Die staat voor dat huis voor de garage hé, of bedoel je waarom?". "Nee mama, wààr staat hij voor de garage!" "Wel, op straat hé." "Aaah...maar mama, hoe draaien de wielen dan rond?" "Rond rond hé Yinte. Je praat weer veel." "Ja hé, maar de boze wolf kan ook lief zijn hé".
Minstens één keer per dag gaat het over die donderse boze boze wolf. Wat hij eet, hoe hij heet, hoe scherp zijn tanden zijn en of ik eens kan nadoen hoe het klinkt als hij gromt. Hoe groot of brutaal ze ook kan zijn, 's avonds zie ik de angst in haar kleine oogjes. Haar gezellige kamertje is niet meer veilig in het donker, en zelfs al slaapt ze zorgeloos in, dan nog gebeurt het vaak dat we midden in de nacht door haar gegil uit onze slaap worden gewekt.
De wereld is een openbaring voor haar, met alle mooie, vreemde en lelijke dingen die hij te bieden heeft.
Onze baby krijgt dikke kaken. Ze spreekt met haar grote ogen. Mooier en intuitiever dan een volwassene dat kan. Inya lacht meer dan Yinte. Ze heeft dan ook diens krullen om aan te trekken terwijl het haar op haar eigen hoofd maar niet wil groeien. Zij kent nog geen gevaren. Haar bedje is een toevluchtsoord, waar ze getrouw 12 uur per nacht in doorbrengt. Weg van kattenpoten die haar door de spijlen van de box proberen te krabben, een zus die permanent forten bouwt met hààr speelgoed en ouders die uren smeken om eens 'mama' of 'papa' te zeggen.
