Gewichtje

In het berichtje hieronder kon je al lezen dat ik Inya nog eens heb gewogen. Ze weegt 3kg380. We zijn content!

Het moederschap in al zijn charme

Het mag gezegd, het moederschap loopt over van de charme.

Ik begin mijn dag met het verschonen van licht besmeurde, maar o zo schattige babybilletjes; gevolgd door de laatste rustige voeding van de dag. Nadien vind ik het straaltje moedermelk dat in men nek wordt uitgekotst nog wel sympathiek.

Zoals ik al zei blijft dit serene ochtendmoment niet duren. Onderaan de trap roept een iets groter exemplaar met billen. Ook besmeurde billen, maar in een iets ergere graad. Yinte kampt al 4 dagen met diarree en trakteert me ofwel op een broek vol diarree OF op een bed vol kots én een broek vol diarree.

In de douche dan maar, Yinte inclusief lakens, piyama en handdoeken. Ik bespaar u een beschrijving van de geur. Laat me zeggen dat ik overweeg een gasmasker te introduceren.

Zijn ook van de partij: snottebellen, en een baby die steevast plast als ik haar van het verzorgingskussen op de weeegschaal leg. Ook al gemerkt dat baby's gemakkelijker hun ding doen op het moment dat je koorts meet in de poep? Mijn raad: blijf met je gezicht op minstens 1 meter, het kan namelijk serieus spetteren.

inya minha menina

3 kg!

In bad

En dit was haar zusje. Ze is hier ongeveer 2 weken ouder.

Een trotse zus

Verzadigd

12 dagen

Inya heeft haar geboortegewicht ingehaald!


Vandaag gaf de weegschaal 2kg 880 aan. Ze komt met andere woorden zeer veel bij en dat is naartschijnt te danken aan de kwaliteit van de moedermelk. Dankuwel moeder natuur! - En ik at er nog een biefstuk friet op. -


Verder al veel leuk bezoek gekregen. Enkele fotootjes.

Inya, niet Enya

In tegenstelling tot wat velen denken hebben we ons voor de naamkeuze van onze tweede dochter ons niet laten inspireren door de bijna gelijknamige zangeres "Enya".


Net zoals 'Yinte' hebben we de naam samengesteld op basis van de klank zonder rekening te houden met het feit of hij al dan niet bestond of iets speciaal betekende. Ik heb wel vernomen dat de naam 'vrouwelijk' zou betekenen in elfentaal (?!).


Maar niets houdt me tegen om van de gelegenheid gebruik te maken:

10 dagen oud en terug aan de borst

Vandaag is Inya 10 dagen oud en heeft ze voor het eerst terug aan de borst gedronken!
Hier mochten we niet te veel van verwachten; de voorbije dagen was dit altijd te vermoeiend gebleken en moesten we haar na een paar slokken laten uitrusten en later bijvoeden met een flesje.
Maar mijn geduld is beloond, ze heeft niet zomaar geprobeerd, maar ineens meer dan een hele voeding naar binnen gewerkt.
Nu stilaan terug opbouwen en dan zijn we van die vervelende stereliseertoestanden en afkolfkrituelen vanaf.



Haar gewicht deze morgen: 2kg 750. Dat is nog 80 gram verwijderd van haar geboortegewicht dus die deadline halen we al zeker.



Het gaat goed!

De derde dag thuis

Het gaat steeds beter. De vroedvrouw komt opnieuw en Inya is 50 gram bijgekomen. Niet slecht. Vandaag gaan we proberen over te stappen op 7 voedingen en haar terug aan de borst te laten drinken.

Vandaag is Yinte ook thuis bij haar zus. Dat gaat beter dan ik dacht. Nu valt op hoe zelfstandig onze peuter al is. Ze is ook ongelofelijk lief voor haar. Nog geen greintje jaloezie te bespeuren. Ik probeer haar dan ook zoveel mogelijk te betrekken bij de verzorging van kleine Inya. Ook Jelle is een ongelofelijke hulp.


Het schiet me te binnen dat ik een hoop mensen nog niet heb kunnen verwittigen. Bij deze onze welgemeende excuses. We hebben een hoop adressen niet bij elkaar gekregen en die enveloppen liggen nu nog te wachten.
Ook krijgen we commentaar dat onze lijst op niets trekt. Wel, die is ook gewoon niet af geraakt. Hij is absoluut vrijblijvend. Bezoek is welkom bij ons voor een glaasje en aan uw welgemeende felicitaties hebben we genoeg.

Dag twee

Het gaat vlot. Gisteren hebben we ook bezoek gekregen van een zelfstandige vroedvrouw. Zij heeft ons terug een hoop vertrouwen gegeven. Inya ziet niet te geel en drinkt volgens haar berekeningen zeker genoeg om bij te komen. Haar weegschaal bewijst dat ook.

De dag gaat heel snel. Vandaag gaat Yinte voor de laatste keer naar de onthaalmoeder. Normaalgezien ging ze deze week voor het eerst naar school, maar die gebeurtenis hebben we uitgesteld tot volgende week. Tussen de voedingen door probeer ik te rusten met Jelle en kleine dingen in orde te brengen. Inya drinkt nu uit haar eigen AVENT flessen en dat gaat veel beter dan die mislukte zuigflessen van de neonatologie. Ze drinkt mooi haar 40 à 50 ml op en wij zijn gerust.


Tegen de avond waag ik met met Inya en Jelle op de baan om Yinte te gaan afhalen. We zetten onze onthaalmoeder in de bloemmetjes, want zij heeft ongelofelijk goed voor Yinte gezorgd. Bedankt tanti! Zij zal ook Inya opvangen na de zomervakantie.

Ik besluit wijselijk om opnieuw vroeg onder de wol te kruipen om toch ongeveer 6 uurtjes slaap bij elkaar te halen.

De eerste dag thuis

Woensdag 13 februari, onze eerste dag thuis.

Het doet raar om hier terug te zijn, daar waar ik alles onvoorbereid achterliet bijna 5 weken voor de geboorte. Ons huis ademt mijn zwangerschap; de kleren, zwangerschapsolie, half uitgelezen boeken, ongesorteerd babygoed en vooral veel plannen plannen plannen. Maar goed, het is nu zo en we gaan ervoor.

Alle maatjes 50 bijeen, stoken tot 24 graden, dekens op elk verdiep, weegschaal, sterilisator en flessen paraat, tetradoeken, bedjes dekken: alles erop en eraan.

Tegen de avond van onze eerste dag is er ook wat bezoek gepasseerd. Mijn vader, moeder en broer blijven plakken en plunderen zowat de hele champagnevoorraad. Vervolgens trekken ze de handelsstraat in om terug te komen met hopen olijven, noten, vis, groenten en wijn. Ze maken er een feestje van. Gezellig, maar ik kruip samen met Inya onder de wol om 22u. Al zal het maar een uurtje of twee zijn dat ik telkens kan slapen.
De nacht verloopt goed. Ons meisje drinkt haar flessen leeg en stelt me gerust met haar lieve geluidjes in haar slaap. Ze ligt naast mij en ik probeer nog steeds te bevatten wat er allemaal gebeurd. Het zal nog wel even duren voor alles terug in zijn plooi valt, maar ik weet dat ik haar ongelofelijk graag zie, net zoals Yinte en Jelle en dat alles zeker wel goed komt.

De tweede week...

Het is wennen met ons meisje op de kamer. Die monitor gaf toch een gerust gevoel, maar het voelt beter, natuurlijker. Inya is heel rustig, ze is eigenlijk nooit wakker, alleen als ik haar moet ontbloten voor de voedingen. Zo blijft ze alert en drinkt ze beter. Nog niet alle flesjes gaan er goed in. Het is mililiters tellen, compleet onnatuurlijk. Maar hier op de kamer win ik beetje bij beetje mijn moedergevoel terug. Ik kan haar niet meer afgeven!





De volgende dag zouden we haar mee naar huis kunnen nemen. De kinderarts vind dit niet de beste oplossing, maar wij staan erop. Er is vanalles dat ons stoort aan de neonatologie. Daar wil ik het hier niet over hebben. Maar als Inya was bijgekomen mocht ze mee naar huis.



Na een grondig onderzoek van de pediater blijkt Inya 15 gram te zijn bijgekomen. We kunnen naar huis......tot er toch besloten wordt om bloed te prikken om het bilirubinegehalte te controleren. Ze vinden haar te geel en de waarden zijn slecht. Dus voor dat ze mee naar huis mag moet Inya diezelfde dag nog 4 uur onder de lamp.





Na de fototherapie blijken de schadelijke bili-waarden te zijn gedaald. Het zijn goede waarden en in principe mag Inya naar huis. Onze vreugde is echter maar van korte duur, want de kinderartsen willen haar toch liever houden voor de zekerheid. Hier verlies ik mijn geduld. Samen met de emoties van de voorbije dagen is dat een giftige cocktail. Samen met Jelle besluit ik om Inya mee naar huis te nemen, op eigen verantwoordelijkheid en tegen de wil van de kinderartsen; die ons bij wijze van afscheid nog een portie schuldgevoelens mee naar huis geven.



Dinsdagavond zijn we eindelijk met ons geviertjes terug bij elkaar. Ik ben bang, zenuwachtig en in de war, maar dit is juist. Het moet maar goed gaan!

De week die volgde...

We zijn meteen verkocht door dat kleine meisje. Ze doet het zo goed. Het is helemaal anders dan Yinte, die bijne het dubbele was in omvang. Ze kijkt ons verliefd aan en reageert nieuwsgierig op onze stemmen. Het is een prachtig babytje.





De eerste dagen verlopen in een complete chaos. Inya krijgt 8 voedingen. Ze probeert telkens zo lang mogelijk aan de borst, maar halverwege moeten we bijvoeden met de fles. Ik wil zoveel mogelijk zelf voor haar zorgen. Maar moet volgens de instructies van de neonatale verpleging en dat steekt stilaan tegen. Ik ben ook regelmatig verdrietig en zeer bang dat het allemaal niet goed zal komen. Het dringt maar niet door wat er de voorbije dagen gebeurd is, maar mijn buik is er niet meer, en ik lig alleen op de kamer in het moederhuis. Bezoek is welkom, maar ik kan de vreugde maar moeilijk delen.





Jelle zorgt zo goed mogelijk voor Yinte, ik teken nog snel het geboortekaartje af en samen met men mama en schoonzus maak ik de suikerbonen af op men ziekenhuisbed. Ondertussen zijn we dag 3 en 4 en Inya doet het minder goed. Typisch voor prematuurtjes; ze drinkt slecht en moet aan de sonde. Mijn moederhart breekt. De kans bestaat erin dat ik zonder haar naar huis moet en die gedachte - alsook het feit dat het misschien altijd maar slechter zal gaan? - is een kwelling!



Een paar dagen later blijkt de sonde toch maar zelden nodig te zijn geweest. Inya drinkt niet meer aan de borst, dus ik kolf alle moedermelk af om haar met een flesje te voeden. Het gaat toch stilaan beter en na veel gezaag bij de kinderarts mag Inya bij wijze van proef op de kamer. Ik lig dan bijna een week in het ziekenhuis.

Geboren

8 dagen geleden al werd Inya heel onverwacht geboren.


Rond 18u stond ik recht aan mijn bureau op het werk en ik voelde mijn water breken. In een roes ben ik naar het moederhuis gereden waar we te horen kregen dat Inya binnen de 48 uur moest komen. Geloof me, dat was serieus schrikken. Als een vat vol zenuwen en vragen ben ik het verloskwartier binnengebracht waar ik pas een dikke 24 uur later weer zou buitenrijden.


Ik kreeg echter geen noemenswaardige weeën, dus werden er tabletten opgestoken om de bevalling te helpen starten. Zo ging ik samen met Jelle de nacht door, met naast ons brullende vrouwen en hier en daar het plotse geluid van een huilende baby.
's Morgens waren er nog steeds geen serieuze weeën te bespeuren, wel een paar dikke wallen en nog meer zenuwen. In mijn blog hier kan je lezen dat zeker nog niet alles was voorbereid, vooral psychisch niet. Ik ging nog 5 volle weken van mijn buik genieten genieten genieten.


Toen werden er nog een paar tabletten opgestoken en stilaan kwam er beweging in de zaak. Rustigaan was de boodschap, om het voor de baby niet te zwaar te maken. En dat was prima voor mij; niet te pijnlijk, draaglijk, tijd om verder na te denken.
Rond 17u was de ontsluiting nog te traag gevorderd. Ik had zo'n 5cm opening, maar het duurde te lang. Ik kreeg een baxter op de laagste stand om de weeën op te wekken. Sindsdien ging het snel. Een epidurale wou ik zo lang mogelijk uitstellen en proberen te vermijden. Maar ik had geen keuze, er was geen tijd meer. Iets later werd de dosis weeënopwekkers verhoogd en ik kreeg meteen persweeën. Mijn gyneacoloog werd opgebeld en opnieuw opgebeld; dat hij zich moest haasten.


Enorm pijnlijk, maar redelijk snel is ons dochtertje ter wereld gekomen. Ik heb zowat heel het ziekenhuis bij elkaar gebruld en opnieuw gezworen dat ik het nooit meer wil meemaken. Pijn, maar iets later een perfect meisje op mijn buik.



Inya werd meteen weggenomen, nagekeken en naar de premature afdeling gebracht.
2kg 820 en 47cm was meer dan we hadden verwacht. Ze was helemaal in orde, dus ik was gerust, trots, verzadigd, en blij dat de bevalling voorbij was.



Ik weet nu al dat heel deze belevenis zowat de meest verwarrende is die ik heb meegemaakt. Het onverwachte van de geboorte, de emotionele shock, de paniek en het vreemde schuldgevoel tegenover ons oudste dochtertje en hetgene dat komen zou, de angst, het geluk, de vermoeidheid en de onophoudelijke adrenalinekick. Maar het beste moest nog komen....

Shine On You Crazy Diamond ...

De baby is er ...

En Inya is haar naam.

Eind blogbericht. :)
Ik ben hier namelijk niet zo goed in.

Jelle