Sinterklaas - de meeting

Deze foto's mochten toch niet ontbreken in het repertoire. Onze dochters bij Sinterklaas himself.
Inya vraagt zich af wat dat stuk baardmans naast haar zit te doen. ("Volgend jaar trek ik dat ding naar beneden!"). Yinte haalt plichtsbewust haar smile boven, hopend op een positieve afloop met veel cadeautjes. Na de foto's draaiden we dol op de prachtige molens en aten we ons ziek aan chocolade.

Dolgelukkig bij tanti!

De gardevil is daar!

Inya besluit om er een spurtje van te maken. Zelfstandig rechtstaan was niet genoeg voor deze week; ze heeft ook haar eerste stappen gezet. Eigenlijk was dat zaterdag al, maar toen wou ik het niet geloven. Dit is zo vreemd. Helemaal anders dan haar zus. Bij haar hadden we zowat geoefend. Het was op het klammige grasveld van Sfinks, enkele dagen na haar eerste verjaardag dat zij haar eerste stappen zette. Inya zet er nu een tweetal, veel te groot en apetrots, waarna ze steevast op haar hoofd dreigt te vallen moest één van ons er niet staan om haar op te vangen en de lucht in te zwieren. Andere taktiek, maar minstens even effectief als haar zus. Ach, waarom vergelijken we altijd? Ze zijn minstens even leuk, die twee gekke meiden van ons!

Sinterklaas

Grote kleine meis

6 december. Ons goedheilig man viert zijn oneindige verjaardag. Maar dat is niet het enige dat ons blij maakt op deze gezellige herfstige zaterdag. Inya werd vandaag 10 maanden geleden geboren. Dat wil zeggen dat ik een jaar geleden nog zwanger rondliep in de huiskamer waar zij nu in rondkruipt. Nog twee kleine maandjes alvorens zij haar eerste jaar erop heeft zitten. Konden we de tijd maar bijhouden in een doosje om af en toe open te maken. Ik ruik aan haar prille nieuwe haartjes; die haast onzichtbaar zijn voor de mensen die haar nooit zo stevig vasthouden als ik. Ik druk mijn ogen minutenlang dicht tegen haar hoofdje dat nog steeds de vorm draagt van mijn moederschoot. Een baby gaat zo snel voorbij. Je maakt zo snel een kind, dat niet meer jou is, maar alleen zichzelf.

Inya staat sinds deze week alleen recht. Niet zomaar ongewild los van de spijlen van haar box. Ze staat. Tientalle seconden achter elkaar; terwijl ze ons gelukkig toelacht over haar nieuwe kunstje. Het is vreemd om te zien. Ze past nog zo gemakkelijk in mijn armen. Ze is nog zo klein, en toch staat ze daar alsof ze de hele tijd niets anders wilde.

Waarom wil je toch zo snel groot worden men kleine meis?

Onze meisjes