Emmeren

Een zalig concept vind ik het, zo'n bademmer. Eender waar te gebruiken, weinig water nodig en handig. Behalve als ze gaan rechtstaan natuurlijk. Damn, nu moet ik toch dat onhandige babybad gaan gebruiken denk ik. Let vooral niet op mijn debiele smoel, maar liever op de bedrijvigheid van grote zus die haren gaat schrobben.

De wurggreep

Fan

Uitwaaien aan zee

Inya zat vorige woensdag voor het eerst in haar wandelwagen op onze trip naar zee!

Doet wel raar.
Ik denk dat ik toch de wieg nog even terug ga bovenhalen tot de winter écht begint.

Er waaide een hevige wind aan zee.
Onze vlieger waren we vergeten. Maar we konden het niet laten om....
Nuja, kijk zelf maar:

Zetelzussen

Nog even oefenen...

Boederij?

Tussen al het onheil toch wel een zeer merkwaardige ontdekking vermeldenswaardig.

In de avondschemer, terwijl mijn kookpotten staan te pruttelen op het vuur, en Jelle van de medicijnen in een halve coma op de zetel ligt, beslis ik wat onkruid te plukken op ons stadsterras. Eigenlijk ben ik een slechte tuinier. Ik moet bij elke snoeibeurt de helft van mijn planten en kruiden weggooien omdat ze verdord zijn. Ook nu is dat niet anders. Alleen een onkruidbosje heeft goed gewoekerd en ik geef er een goede snok aan.
Wat er dan tevoorschijn kwam liet na de emoties van de voorbije dag een wanhopige lachbui tot gevolg. Tot mijn verbazing trek ik een - weliswaar misvormde - wortel uit de grond. Ik zou echt niet weten hoe dat geval in mijn bloempot terecht komt? Nog even en ik kan een boerderie beginnen...

Wannabee accident

Jelle begint onderweg naar spoed wat te rillen en te klagen dat de uitslag op zijn ogen en keel slaat. We moeten echt naar spoed. De kindjes zijn mee onderweg om afgezet te worden bij hun Omi. Ik sta iewat zenuwachtig stil voor het rode licht en denk ik de verte een paar gierende banden te horen. Het volgende ogenblik knalt er een wagen achteraan op de onze. Er gaat kort een scherpe pijn door mijn hoofd. Het gevolg van een metalen speld in men haar. Ik zit letterlijk met open mond te gapen voor mij uit. Ik denk niets. Gewoon niets meer. Dit kan niet. Onmogelijk.
Het is maar omdat Jelle het mij vroeg dat ik de auto opzij zet. Yinte begint meteen weer te snikken. Ze wordt uiteraard herinnerd aan het vorige, veel zwaardere accident. We moeten papieren invullen. De gast achter ons had niet gezien dat iedereen stilstond. Onze auto heeft wat krassen. Hij heeft minder geluk. Zijn motorkap is gekreukt en later lezen we op het aanrijdingsformulier dat hij op weg was met mama's auto.

Er bekruipt mij een vreselijk gevoel van 'ongeluk' over deze periode. Misschien toch maar eens samen met de bomma op bedevaart naar Lourdes?

Allergie

Donderdagavond waren we uitgenodigd op het avondfeest van het huwelijk van een collega van Jelle. Het was een mooi traditioneel feest waar we mochten genieten van een buffet met oesters, foie gras, chapagne en andere klassiekers. Het gevolg daarvan was minder prettig.

Een paar uur later heeft Jelle een paar vreemde vlekken op zijn lijf. Niet te zorgwekkend, al zijn ze wel groot. Deze nacht waren de vlekken al heel wat groter en besterft hij het van de jeuk.
Nog eens een halve dag later krijgen we dit:



Ik kan Jelle gelukkig overtuigen om toch naar spoed te gaan. Mijn vermoeden wordt bevestigd: een hevige alergische reactie op God weet wat. Meteen bij het arriveren worden enkele spuiten gegeven en mag Jelle een paar uurtjes aan de baxter. We waren net op tijd zeg maar; aangezien zijn gezicht en hals helemaal rood werden in het ziekenhuis en zijn oogleden begonnen op te zwellen. Nu nog wachten op de resultaten van labo en jullie weten wat vooral NIET te serveren op de komende feestjes willen we Jelle nog even in leven houden.

Op de knieën

Inya is een super hevige baby. Ik dacht dat kruipen ten vroegste op 8 maanden verwacht mocht worden. Maar sinds ik dit enkele dagen geleden voor het eerst zag denk ik dat ze er wel eens sneller mee weg kan zijn. Ze is nog maar net 6 maanden en zoals je weet eigenlijk een maand achter. De wieg van de voiture wordt ook te klein voor haar gespartel. We hebben echt geen klein boeleke meer! (nu al?!)

Koek

Inya's eerste koek! (En Yinte haar kamp op de achtergrond)

Pannekoeken

We zijn vandaag uitzonderlijk allemaal een dagje thuis. En omdat het dan toch al winter is gaan we voor een pannekoekenpartijtje.

Vakantie!

En nog een kat...

De avond van het ongeval ben ik met Yinte teruggereden naar de plaats waar de poes ontsnapte. Uitereraard was er geen spoor te bekennen van het beestje. Hoe langer we daar waren hoe erger Yinte van streek geraakte. Het enige wat ik kon doen was hier en daar een beschrijving van het beestje achterlaten en mijn gsm nummer.

Om het verlies toch wat te compenseren zijn we de ochtend nadien opnieuw naar het asiel gereden om onze uitleg te doen en een nieuwe vriend te kiezen voor Yinte. Zo kwamen we bij Prince terecht die onze nieuwe kater werd. Uiteraard hopen we nog steeds dat de eerste kat wordt teruggevonden en ook bij ons kan komen wonen.

De kat

Het scheelde dus niet veel of ik zat op de passagierszetel van onze auto die frontaal tegen een truck knalde. Buiten het feit dat ik zelf eventueel gewond kon zijn had dat een hysterie veroorzaakt over het welzijn van mijn kindjes en mijn man. Misschien niet slecht dat ik pas 's avonds van de feiten op de hoogte was. Maar naast deze drie geliefden zat er nog een vierde passagier in de auto...

Het was niet zomaar dat hij in Kontich verkeerdelijk richting Brussel reed. Jelle was me die morgend op mijn werk komen afhalen om een kat te gaan adopteren in het dierenasiel van Kontich. Zo gepland deden we dat ook en keerden we terug werkwaarts met een lieve katin op de achterbank. Het beestje jammerde van de hele rit in een angstaanjagend crescendo van de schrik. Misschien wist zij wat er te gebeuren stond.

Door de knal is de kooi van het beestje opgengesprongen. Wanneer Inya bevrijd werd door getuigen van het ongeluk is de kat gaan lopen. Het beest was altijd gewoon geweest om binnen te zitten en vluchtte nu van pure wanhoop de straat op...

Het ongeval

Woendagmiddag reed Jelle met de twee kindjes in de wagen de verkeerde richting de autostrade op. De eerstvolgende afrit in Rumst besloot hij de E19 te verlaten om terug te rijden richting Antwerpen. Om dit manoevre te kunnen maken moest hij lichten passeren en tegenliggers kruisen. Hoewel hij zeker is van de groene pijl aan de overkant van het kruispunt, knalt hij frontaal op een vrachtwagen. De auto wordt weggekatapulteerd en beland met de voorkant op de betonnen middenberm.

Als bij wonder is er niemand gewond. De kindjes zijn uiteraard erg beginnen huilen. De auto begon na de klap te roken binnenin. Daarop hebben voorbijgangers Inya uit de auto gehaald. Ondertussen had Jelle Yinte al in zijn armen. De auto is perd total.

Na de crash zijn de kindjes gelukkig snel opgehaald door een schoonzus. Ik zat de hele namiddag nietsvermoedend op mijn werk. Al had ik een akelig voorgevoel, zoals steeds wanneer ik Jelle niet kan bereiken. Alleen was het dit keer niet onterecht...

Ik heb altijd al zeker geweten dat er ons een accident stond te wachten. Alleen had ik de gevolgen veel erger ingeschat. Ik noem dit een geluk en geen ongeluk. Zeker als je weet dat ongeveer een kwartier voor het ongeval (ik zat toen nog mee in de wagen) we zijn gestopt aan de kant, toen we merkten dat Yinte haar gordel niet om had.

Een nieuwe huisbewoner...

Terug van vakantie!

Een kort berichtje om te laten weten dat we sinds deze nacht terug zijn van een deugddoende vakantie aan de Côte d'Azur. Inya's eerste reis naar het Zuiden. We hebben veel mooie foto's en verhalen. Geef me even de tijd om uit te pakken en te wennen aan het temperatuurverschil en dan zet ik er een paar online!