Vandaag precies twaalf weken geleden werd Inya geboren. Terwijl ik deze post schrijf nog precies 20 minuten te gaan.
*flashback*
Ik ben ongeveer 24u geleden in het moederhuis aangekomen en de weeën zijn nog steeds niet sterk genoeg.
Een halfuur geleden hebben ze een baxter op mijn infuus aangesloten die ervoor zal zorgen dat de geboorte niet meer ver af is. Ik vloek op de pijnlijke weeën die dat veroorzaakt. De dosis wordt verhoogd en ik moet van de bal naar mijn bed vluchten. Ik kan niet goed doorademen, handen en voeten worden gevoelloos. Ik schreeuw van de pijn en overtuig de vroedvrouw om toch maar de gynaecoloog te bellen, dit zijn persweeën. Wanneer zij terug de kamer inkomt en nog eens de ontsluiting controlleert blijkt deze plots van 7cm naar 10cm te zijn geevolueerd. Ik word naar de verloskamer gereden in ondraaglijke pijn. Naast mij wordt de gynaecoloog opnieuw opgebeld. Ik hoor hem aan de andere kant van de lijn in een razende auto. Even later blijkt hij te zijn aangekomen. Ik weet niet meer precies hoe lang, maar niet veel persweeën later is Inya daar. Ze schreeuwt en dat lucht op. Ze nemen haar meteen mee naar de andere kant van het ziekenhuis. Het zit erop. De buik is weg en mijn baby hebben ze afgenomen. Nog nooit heb ik zoveel verdriet en geluk bij elkaar gevoeld. Verstrengeld als een touw dat nog steeds om mijn nek zit.
**
Sinds enkele uren na de bevalling heb ik een krop in mijn keel. Het betert wel. Soms voel ik niets. Soms spant het zo hard rond men nek dat ik lijkt te stikken.
Het is niet meer de moment om te wennen aan het idee dat ik echt wel volwaardig zwanger ben. Nu is er een stevige prachtige baby om volop van te genieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten