Nachten

Zoals er goede nachten zijn, zijn er ook andere.

Rond halfdrie vanacht schudt de wieg naast mij bijna van zijn staanders en word ik gewekt door een uitgehongerde baby. Allemaal nog redelijk volgens plan zeg maar. Normaalgezien krijgt Inya dan de borst. Ik heb haar aangelegd, maar kwam na een halfuur baby- en borst worstelen tot de spijtige vaststelling dat ik niet meer genoeg eten in huis heb. Nuja, echte spijt kan je dat niet noemen, want na da halfuur ben ik zo zenuwachtig dat ik - net zoals zij - hunker naar een fles om nadien terug verder te kunnen slapen. Naar benenden dus maar, voor de eerste keer in Inya's babycarrière, om een papfles te vullen met poeder en water, microgolf in en terug twee verdiepen naar boven.

Dankuwel moeder natuur om ervoor te hebben gezorgd dat je tegen dan klaarwakker bent. Inya reageert haar frustraties over mijn te lege boezem af op haar fles. Die gaat er veel te snel in, maar ik laat haar een keer of 4 stoppen om te boeren.
Goed, we zijn een uur verder, alles zit erin, we kunnen verder slapen. Maar dan klinkt er gedonder. Niet één keer maar meerdere wolken zetten op in Inya's luier. Uit ervaring van de dag voordien weet ik dat dat nare overstromingen tot gevolg kan hebben, dus ik zet mezelf paraat. Natte doekjes in de aanslag, licht aan, tetraluier over onze lakens. Voorzichtig open ik de knopjes van haar piyamatje. Miljaar! Weer dezelfde troep. Vuil tot in haar nek, door alle lagen heen. - Hier komt steevast het moment dat ik aan mijn nachtelijke vloeksessie begin waarop Jelle, die om 6u moet opstaan - de dekens over zijn oren trekt. - Ik ga weer enkele verdiepen naar beneden om propere kleedjes te zoeken. Kuis de baby af zoveel ik kan en word weemoedig als ik aan de propere badsessie van enkele uren voordien terugdenk. Maar goed, de ravage is weer opgekuist en ik duffel Inya gezellig in in haar wollen wiegje. Ik druk ook men eigen neus diep in men kussen en ben blij dat ik toch nog een uurtje of drie zal kunnen slapen.
Tot de wieg opnieuw begint te schudden. Onze vriend de hik is daar. Het klinkt pijnlijk en vermoeiend, dus ik kan niet anders dan haar weer uit te pakken en recht te houden, tot het onheil is verstreken.

Na deze laatste crescendo is de rust eindelijk daar. Heilige stilte. Zalig.