De eerste keer bij tanti

Vandaag was het dan zo ver. Ik terug aan het werk en Inya mag naar tanti, onze onthaalmoeder.

Uitzonderlijk vroeg deze morgen, om 5u45 was Inya wakker. Normaal zou ik haar wat laten aanmodderen tot etenstijd. Maar ik heb haar bij me genomen en een halfuur goed in haar oogjes gekeken en zoveel mogelijk moederliefde meegegeven. Het zit er al op men kleine meisje. Ik ga terug naar vanwaar we samen vertrokken zijn 24u voor je geboorte. Men bureau met het werk dat al al die maanden op me ligt te wachten. En jij mag de wereld in. Hopelijk lukt dat zo wat, zonder mij.

Enkele uren later stond ik daar dan in werkkostuum, zonder buik en zonder baby, alsof de tijd maanden heeft stilgestaan. Echt missen doe ik haar niet. Niet meer dan ik Yinte mis. Dat gevoel geraakt getrained denkik. Je moet er toch door. Maar het voelt zo ongelofelijk raar. De geboorte, de zoveel mooie dingen zijn al herinnering geworden. Ik koester ze enorm, net zoals de kraamperiode van Yinte. En misschien omdat ze me zo dierbaar zijn, zo heilig, hou ik ze dicht bij mij. Hoe sterker ik me op het werk kan houden, hoe intensiever de band daarbuiten zal zijn met men twee meisjes. Er staan ons welicht nog heel veel prachtige dingen te wachten.



Hieronder Inya in beeld bij haar lieve onthaalmoeder. Ze heeft zich voorbeeldig gedragen. Je ziet dat ze het goed naar haar zin heeft.