La moer

Een hele blog lang schrijf ik al over de liefde voor mijn dochters. Het is een onbreekbaar glashelder gevoel dat het kind is van iets groters: De liefde voor de man waar ik men dromen mee droom en ze nadien één voor één waar maak.


Al zeven jaar delen wij ons geluk, zo vruchtbaar dat er een boom uit voortgroeide. Verfijnd in zijn kruin, maar diepgeworteld onder de grond. Seizoenen kunnen hard zijn, maar in de lente plukken wij de mooiste vruchten.


Daarom, liefste. Je weet het even goed als ik: niemand krijgt ons kapot. Hoe koud de wind ook giert, de voorbije jaren waren mij veel te waardevol. Nooit kom ik op mijn woorden terug: ik zie je graag!