5 maanden

Zes dagen geleden werd Inya al 5 maanden.
Het zal ongeveer dan zijn geweest dat ze voor het eerst tot 8u doorsliep. Aangezien ze ook al een tijdje haar flessen maar voor de helft uitdronk zijn we dan ook opnieuw met groentenpap begonnen. Dat plan lag even stil omdat ze er echt nog geen behoefte aan leek te hebben.
En kijk, op een paar dagen tijd is ze overgeschakeld naar 4 voedingen, waarvan de laatste en de eerste om 8u 's avonds + een volledige portie 'patatten'. Het is nog geen garantie dat ze het elke dag even goed doet, maar we hebben er toch al een paar keer van kunnen genieten én de flessen geraken weer leeg.

Verder is ze een hele lieve sociale baby. Ze lacht naar iedereen, vind het zalig om andere spelende koters rond haar te hebben, maar kan niet goed alleen zijn. Soms word ze enorm zenuwachtig en dan trekt ze aan haar oortjes, of krabt ze haar hoofdje open. Dat is dus vaak nageltjes knippen!

Nog een nieuwtje is dat ze sinds een goede week op haar buik rolt. Eigenlijk continu als je haar ergens neerlegt. Ze wordt wel woest omdat ze niet teruggeraakt en dan vind haar zus hilarisch.

Ik kan ook eindelijk zeggen dat de drukte wat lijkt te gaan liggen. Met het vroegere slapensuur van Inya krijgen we een deel van onze avond terug. Grote zus heeft minder kuren en we zijn er in geslaagd om hier en daar regelmaat en organisatie aan te brengen. Het blijft toch wel een puinhoop zo'n twee jonge kindjes, een huishouden, een werk en niet te vergeten: een onverwaarloosd sociaal leven... Ik heb dan ook geen discipline en kan mezelf maar heel moeilijk verplichten om huishoudelijke dingen te doen die ik niet graag doe of die veel tijd innemen. Slaaptekort kan ik nu niet meer op de baby steken. Maar de enige uurtjes die ik voor mezelf heb zijn na 22u en daar probeer ik 300% van te genieten. Geen haar op men hoofd dat eraan denkt om routineus de gang te dweilen. Doen we allemaal wel als de nood zich stelt. Wat ik soms wel beangstigend vind is dat je soms tot dagen op voorhand volledig zit VOLgeboekt. Zeker als je al moe bent is dat vaak een beklemmend vooruitzicht. Je kan er niet onderuit en elke opoffering die je maakt krijg je nadien dubbel en dik terugbetaald. Het is leven aan 300%. Er is heel veel energie nodig en je mag vooral de essentie niet vergeten; dat je het uiteindelijk allemaal zalig vindt, je ondertussen een hoop hebt bereikt en dat je het allemaal doet in naam van de liefde!