Wannabee accident

Jelle begint onderweg naar spoed wat te rillen en te klagen dat de uitslag op zijn ogen en keel slaat. We moeten echt naar spoed. De kindjes zijn mee onderweg om afgezet te worden bij hun Omi. Ik sta iewat zenuwachtig stil voor het rode licht en denk ik de verte een paar gierende banden te horen. Het volgende ogenblik knalt er een wagen achteraan op de onze. Er gaat kort een scherpe pijn door mijn hoofd. Het gevolg van een metalen speld in men haar. Ik zit letterlijk met open mond te gapen voor mij uit. Ik denk niets. Gewoon niets meer. Dit kan niet. Onmogelijk.
Het is maar omdat Jelle het mij vroeg dat ik de auto opzij zet. Yinte begint meteen weer te snikken. Ze wordt uiteraard herinnerd aan het vorige, veel zwaardere accident. We moeten papieren invullen. De gast achter ons had niet gezien dat iedereen stilstond. Onze auto heeft wat krassen. Hij heeft minder geluk. Zijn motorkap is gekreukt en later lezen we op het aanrijdingsformulier dat hij op weg was met mama's auto.

Er bekruipt mij een vreselijk gevoel van 'ongeluk' over deze periode. Misschien toch maar eens samen met de bomma op bedevaart naar Lourdes?