Dikke kaken en kleuterkuren

Onze kleuter doet het goed. Ze lijkt haar puberjaren door te komen en is dolgelukkig op school. In de auto op weg naar huis ratelt ze aan één stuk door. Pure fantasie en bedenkingen van een driejarige. Meer dan eens is dat vermoeiend, bijvoorbeeld als ze vraagt: "Mama, waar staat die auto daar voor die garage?". Uiteraard verzin ik het meest passende antwoord: "Die staat voor dat huis voor de garage hé, of bedoel je waarom?". "Nee mama, wààr staat hij voor de garage!" "Wel, op straat hé." "Aaah...maar mama, hoe draaien de wielen dan rond?" "Rond rond hé Yinte. Je praat weer veel." "Ja hé, maar de boze wolf kan ook lief zijn hé".
Minstens één keer per dag gaat het over die donderse boze boze wolf. Wat hij eet, hoe hij heet, hoe scherp zijn tanden zijn en of ik eens kan nadoen hoe het klinkt als hij gromt. Hoe groot of brutaal ze ook kan zijn, 's avonds zie ik de angst in haar kleine oogjes. Haar gezellige kamertje is niet meer veilig in het donker, en zelfs al slaapt ze zorgeloos in, dan nog gebeurt het vaak dat we midden in de nacht door haar gegil uit onze slaap worden gewekt.
De wereld is een openbaring voor haar, met alle mooie, vreemde en lelijke dingen die hij te bieden heeft.

Onze baby krijgt dikke kaken. Ze spreekt met haar grote ogen. Mooier en intuitiever dan een volwassene dat kan. Inya lacht meer dan Yinte. Ze heeft dan ook diens krullen om aan te trekken terwijl het haar op haar eigen hoofd maar niet wil groeien. Zij kent nog geen gevaren. Haar bedje is een toevluchtsoord, waar ze getrouw 12 uur per nacht in doorbrengt. Weg van kattenpoten die haar door de spijlen van de box proberen te krabben, een zus die permanent forten bouwt met hààr speelgoed en ouders die uren smeken om eens 'mama' of 'papa' te zeggen.