Grote kleine meis

6 december. Ons goedheilig man viert zijn oneindige verjaardag. Maar dat is niet het enige dat ons blij maakt op deze gezellige herfstige zaterdag. Inya werd vandaag 10 maanden geleden geboren. Dat wil zeggen dat ik een jaar geleden nog zwanger rondliep in de huiskamer waar zij nu in rondkruipt. Nog twee kleine maandjes alvorens zij haar eerste jaar erop heeft zitten. Konden we de tijd maar bijhouden in een doosje om af en toe open te maken. Ik ruik aan haar prille nieuwe haartjes; die haast onzichtbaar zijn voor de mensen die haar nooit zo stevig vasthouden als ik. Ik druk mijn ogen minutenlang dicht tegen haar hoofdje dat nog steeds de vorm draagt van mijn moederschoot. Een baby gaat zo snel voorbij. Je maakt zo snel een kind, dat niet meer jou is, maar alleen zichzelf.

Inya staat sinds deze week alleen recht. Niet zomaar ongewild los van de spijlen van haar box. Ze staat. Tientalle seconden achter elkaar; terwijl ze ons gelukkig toelacht over haar nieuwe kunstje. Het is vreemd om te zien. Ze past nog zo gemakkelijk in mijn armen. Ze is nog zo klein, en toch staat ze daar alsof ze de hele tijd niets anders wilde.

Waarom wil je toch zo snel groot worden men kleine meis?