Opnieuw naar de materniteit (10w5d)

De laaste dagen was er een soort rust, aanvaarding over mij neergedaald.
Maar mijn geduld wordt op de proef gesteld.

Sinds dit weekend heb ik eigenlijk weer bloedverlies, maar niet rood, wat goed is op zich.
Gisteren werd dat plots weer heviger. Het is alsof ze af en toe een kraantje opendraaien.
Hoe sereen ik me ook probeer te gedragen. Vanacht kon ik niet slapen.
En dat is er teveel aan voor mij.

Ik hield het dus niet meer, heb men gyneacoloog gebeld en moest op controle in het ziekenhuis.

Had ik daar toch niet één of andere dokter in opleiding aan men been zeker!
Haar entréevraag heeft me de moed in de schoenen doen zakken: "Waar heb je een hematoom?". "In mijn baarmoeder natuurlijk".
Ze was niet in staat om het echotoestel te bedienen. Ik mag van geluk spreken dat er een gyneacologe haar hoofd om de deur stak om te vragen of het haar lukte. Het was zij die dan ook van op afstand zag dat het "goed" was. Het hartje klopte namelijk nog.
Daarbij wilde men het laten, maar ik protesteerde.
"Kan je niet meten of dat hematoom gegroeid is".
Maar dat bleek onmogelijk (van bekwaamheid gesproken...).

Verder was het bot vangen bij elke andere vraag die ik stelde om duidelijkheid te krijgen.
Net voor het buitengaan kwam deze dame (denk dat ze enkele jaren ouder was dan ik) tot de spetterende conclusie dat het bloed van het hematoom afkomstig zou zijn. Toen ik haar er attent op maakte dat dat de reden was waarom mijn gyneacoloog me 25% kans op een miskraam geeft viel ze uit de lucht. "Is dat zo? Ach, u moet zich geen zorgen maken hoor, met uw kindje is alles in orde."

Bon.
Denk dat ik mezelf een echotoestel ga aanschaffen.