De week die volgde...

We zijn meteen verkocht door dat kleine meisje. Ze doet het zo goed. Het is helemaal anders dan Yinte, die bijne het dubbele was in omvang. Ze kijkt ons verliefd aan en reageert nieuwsgierig op onze stemmen. Het is een prachtig babytje.





De eerste dagen verlopen in een complete chaos. Inya krijgt 8 voedingen. Ze probeert telkens zo lang mogelijk aan de borst, maar halverwege moeten we bijvoeden met de fles. Ik wil zoveel mogelijk zelf voor haar zorgen. Maar moet volgens de instructies van de neonatale verpleging en dat steekt stilaan tegen. Ik ben ook regelmatig verdrietig en zeer bang dat het allemaal niet goed zal komen. Het dringt maar niet door wat er de voorbije dagen gebeurd is, maar mijn buik is er niet meer, en ik lig alleen op de kamer in het moederhuis. Bezoek is welkom, maar ik kan de vreugde maar moeilijk delen.





Jelle zorgt zo goed mogelijk voor Yinte, ik teken nog snel het geboortekaartje af en samen met men mama en schoonzus maak ik de suikerbonen af op men ziekenhuisbed. Ondertussen zijn we dag 3 en 4 en Inya doet het minder goed. Typisch voor prematuurtjes; ze drinkt slecht en moet aan de sonde. Mijn moederhart breekt. De kans bestaat erin dat ik zonder haar naar huis moet en die gedachte - alsook het feit dat het misschien altijd maar slechter zal gaan? - is een kwelling!



Een paar dagen later blijkt de sonde toch maar zelden nodig te zijn geweest. Inya drinkt niet meer aan de borst, dus ik kolf alle moedermelk af om haar met een flesje te voeden. Het gaat toch stilaan beter en na veel gezaag bij de kinderarts mag Inya bij wijze van proef op de kamer. Ik lig dan bijna een week in het ziekenhuis.