Geboren

8 dagen geleden al werd Inya heel onverwacht geboren.


Rond 18u stond ik recht aan mijn bureau op het werk en ik voelde mijn water breken. In een roes ben ik naar het moederhuis gereden waar we te horen kregen dat Inya binnen de 48 uur moest komen. Geloof me, dat was serieus schrikken. Als een vat vol zenuwen en vragen ben ik het verloskwartier binnengebracht waar ik pas een dikke 24 uur later weer zou buitenrijden.


Ik kreeg echter geen noemenswaardige weeën, dus werden er tabletten opgestoken om de bevalling te helpen starten. Zo ging ik samen met Jelle de nacht door, met naast ons brullende vrouwen en hier en daar het plotse geluid van een huilende baby.
's Morgens waren er nog steeds geen serieuze weeën te bespeuren, wel een paar dikke wallen en nog meer zenuwen. In mijn blog hier kan je lezen dat zeker nog niet alles was voorbereid, vooral psychisch niet. Ik ging nog 5 volle weken van mijn buik genieten genieten genieten.


Toen werden er nog een paar tabletten opgestoken en stilaan kwam er beweging in de zaak. Rustigaan was de boodschap, om het voor de baby niet te zwaar te maken. En dat was prima voor mij; niet te pijnlijk, draaglijk, tijd om verder na te denken.
Rond 17u was de ontsluiting nog te traag gevorderd. Ik had zo'n 5cm opening, maar het duurde te lang. Ik kreeg een baxter op de laagste stand om de weeën op te wekken. Sindsdien ging het snel. Een epidurale wou ik zo lang mogelijk uitstellen en proberen te vermijden. Maar ik had geen keuze, er was geen tijd meer. Iets later werd de dosis weeënopwekkers verhoogd en ik kreeg meteen persweeën. Mijn gyneacoloog werd opgebeld en opnieuw opgebeld; dat hij zich moest haasten.


Enorm pijnlijk, maar redelijk snel is ons dochtertje ter wereld gekomen. Ik heb zowat heel het ziekenhuis bij elkaar gebruld en opnieuw gezworen dat ik het nooit meer wil meemaken. Pijn, maar iets later een perfect meisje op mijn buik.



Inya werd meteen weggenomen, nagekeken en naar de premature afdeling gebracht.
2kg 820 en 47cm was meer dan we hadden verwacht. Ze was helemaal in orde, dus ik was gerust, trots, verzadigd, en blij dat de bevalling voorbij was.



Ik weet nu al dat heel deze belevenis zowat de meest verwarrende is die ik heb meegemaakt. Het onverwachte van de geboorte, de emotionele shock, de paniek en het vreemde schuldgevoel tegenover ons oudste dochtertje en hetgene dat komen zou, de angst, het geluk, de vermoeidheid en de onophoudelijke adrenalinekick. Maar het beste moest nog komen....