De tweede week...

Het is wennen met ons meisje op de kamer. Die monitor gaf toch een gerust gevoel, maar het voelt beter, natuurlijker. Inya is heel rustig, ze is eigenlijk nooit wakker, alleen als ik haar moet ontbloten voor de voedingen. Zo blijft ze alert en drinkt ze beter. Nog niet alle flesjes gaan er goed in. Het is mililiters tellen, compleet onnatuurlijk. Maar hier op de kamer win ik beetje bij beetje mijn moedergevoel terug. Ik kan haar niet meer afgeven!





De volgende dag zouden we haar mee naar huis kunnen nemen. De kinderarts vind dit niet de beste oplossing, maar wij staan erop. Er is vanalles dat ons stoort aan de neonatologie. Daar wil ik het hier niet over hebben. Maar als Inya was bijgekomen mocht ze mee naar huis.



Na een grondig onderzoek van de pediater blijkt Inya 15 gram te zijn bijgekomen. We kunnen naar huis......tot er toch besloten wordt om bloed te prikken om het bilirubinegehalte te controleren. Ze vinden haar te geel en de waarden zijn slecht. Dus voor dat ze mee naar huis mag moet Inya diezelfde dag nog 4 uur onder de lamp.





Na de fototherapie blijken de schadelijke bili-waarden te zijn gedaald. Het zijn goede waarden en in principe mag Inya naar huis. Onze vreugde is echter maar van korte duur, want de kinderartsen willen haar toch liever houden voor de zekerheid. Hier verlies ik mijn geduld. Samen met de emoties van de voorbije dagen is dat een giftige cocktail. Samen met Jelle besluit ik om Inya mee naar huis te nemen, op eigen verantwoordelijkheid en tegen de wil van de kinderartsen; die ons bij wijze van afscheid nog een portie schuldgevoelens mee naar huis geven.



Dinsdagavond zijn we eindelijk met ons geviertjes terug bij elkaar. Ik ben bang, zenuwachtig en in de war, maar dit is juist. Het moet maar goed gaan!